Samorealizacja? A może raczej miłość?

W ramach jednego z programów aktywizacji zawodowej kobiet, a w zasadzie ułatwienia im wejścia bądź powrotu po dłuższej przerwie na rynek pracy, wypisano umiejętności, które wyrabia w kobiecie prowadzenie domu i wychowanie dzieci. Na liście tej znalazły się m.in.: planowanie długo i krótkoterminowe, zarządzanie sytuacją kryzysową, prowadzenie negocjacji, wydajne zarządzanie czasem, gospodarowanie budżetem, samodzielność etc. Nagle okazało się, że prowadzenie domu i wychowywanie dzieci owocuje posiadaniem wielu umiejętności, cenionych na współczesnym rynku pracy.
Jednak w stereotypie wtłaczanym nam przez media kobieta, która nie pracuje zawodowo, jest kobietą drugiej kategorii. Czasem wręcz zarzuca się jej pasożytowanie na mężu i lenistwo, straszy brakiem samorealizacji oraz zacofaniem intelektualnym. Wychowywanie nowego pokolenia i wysiłek włożony w to, aby domowa codzienność była piękna i pełna pokoju, są negowane lub pomijane. A niesłusznie.

Rzut oka w przeszłość

Kiedy po ulicach Paryża maszerowały sufrażystki, domagając się praw wyborczych i praw do kształcenia oraz podjęcia pracy zawodowej, Polki zostały już dawno zmuszone do tego, by się kształcić i pracować na utrzymanie swoich rodzin. Mężczyźni zginęli w powstaniu styczniowym lub poszli na emigrację i było to kolejne pokolenie okaleczone w ten sam sposób. Jednak w 1921 roku polski parlament dyskutował nad konstytucją, na pytanie o prawa wyborcze dla kobiet odpowiedź była pozytywna. Byliśmy drugim krajem w Europie, w którym przyznano kobietom bierne i czynne prawo wyborcze. Tym, co najbardziej jest tu dla nas interesujące, jest uzasadnienie tego faktu: w ten sposób oddano hołd matkom, które tak wychowały swoich synów, że nie wahali się walczyć o niepodległość. Uznano siłę i niezależność Polek, które to cechy nie wyraziły się jednak manifestacjami, ale pełnym oddania realizowaniem powołania do macierzyństwa i formacji dzieci.

więcej w wydaniu papierowym