Łaska odnowy wewnętrznej w odniesieniu do kobiety ma służyć jej rehabilita­cji,
rehabilitacji, co w znaczeniu duchowym oznacza: aby stała się na nowo habilis, czyli zdolna do tego, czym ma być w zamiarach Boga.
Łaska uzdrawia naturę, buduje na naturze, na tym, co jest jeszcze dobre. Z woli Bożej mężczyzna ma być ojcem, kobieta ma być matką – chociaż niekoniecznie co do ciała; wszyscy mają być ojcami lub matkami wartości duchowych, mają przekazywać miłość prawdzi­wą, wolną od egoizmu.

Człowiek uczy się kochania w rodzinie,
gdy doznaje od rodziców miłości bezinteresownej. Rodzina stwarza okazję do zaparcia się siebie, do wyrzeczenia się czegoś na rzecz brata, siostry, jest natural­nym środowiskiem dla rozwoju miłości. Dzisiejsze kobiety częściej pochodzą z rodzin małodzietnych, dlatego miały mniej sposobności uczenia się miłości.
Co zrobić, żeby kobietę zre-habilitować, czyli odnowić w niej zdolność do miłości? Trzeba ją przekonać, że Bóg ją kocha, że ma wobec niej jakiś plan, jest zawsze życzliwy – nawet, gdy stawia wymagania. Gdy rodzina nie nauczy miłości, może to nadrobić tylko łaska. Nie wystarczy bowiem samo wytłumaczenie; potrzebna jest łaska, którą trzeba wypraszać modlitwą. Największe zło i niebezpieczeństwo grozi temu, kto nie wierzy, że Bóg go kocha. A duszę chorą na egoizm i zwątpienie leczy najbardziej wiara, że Bóg ją kocha, pomimo, że człowiek jest taki, jaki jest. Bo Bóg kocha nas nie dlatego, że jesteśmy dobrzy. Kocha nas dla nas samych.
Często jest tak, że kobieta pozwoliła traktować się jak przed­miot po to, aby przeżyć namiastkę miłości – tj. miłość wyłącznie uczuciową – a potem przypuszczając, że już nie ma nic do stracenia, tkwi nadal w grzechu. Wtedy trudniej jest jej uwierzyć, że Bóg ją jeszcze kocha.

więcej w wydaniu papierowym