W nauczaniu kościelnym porządek prawny pojawia się zawsze jako zależny i podporządkowany wobec porządku bytu. Wynika to nie tylko z sympatii dla św. Tomasza z Akwinu, ale przede wszystkim z wiary w Boga, który stwarzając świat swoim Słowem wpisał w stworzony byt swój plan Mądrości.

Dlatego istniejący byt poznajemy jako obiektywny i prawdziwy, a prawo w nim wypisane poznajemy jako obiektywne, prawdziwe i dobre. Dlatego też uznajemy pierwszeństwo tego prawa, które pochodzi od Boga oraz w świetle tego prawa oceniamy wszelkie prawa i ustawy, pochodzące od ludzi.
W związku z tym stwierdzamy, że tak zwane „prawo osoby” jest czymś rzeczywistym nie dlatego, że jakieś gremium ustawodawcze postanowiło to ogłosić uroczystym aktem, lecz dlatego, że z daru samego Stwórcy osoba ludzka istnieje jako podmiot należnych jej uprawnień (praw, iura) zakorzenionych w najgłębszej jej istocie.

Od poczęcia – osoba

Kościół mówiąc o prawach dziecka poczętego ma pełną świadomość tego, że mówi o osobach ludzkich, które od początku cieszą się nie tylko godnością, ale również tożsamością osoby ludzkiej, ze wszystkimi filozoficznymi oraz etycznymi implikacjami tej bogatej, głębokiej prawdy.

Pisząc o tym, znajdujemy się w tej dobrej sytuacji, że w encyklice Jana Pawła II „Evangelium vitae” mamy zebrane i posumowane główne wypowiedzi Magisterium z ostatniego czasu.

W paragrafie 60 tego dokumentu czytamy: „W rzeczywistości od chwili zapłodnienia komórki jajowej rozpoczyna się życie, które nie jest życiem ojca ani matki, ale nowej ludzkiej istoty, która rozwija się samoistnie. Nie stanie się nigdy człowiekiem, jeżeli nie jest nim od tego momentu. Tę oczywistą prawdę, zawsze uznawaną, nowoczesna genetyka potwierdza cennymi dowodami. Od zapłodnienia rozpoczynają się dzieje człowieka, choć potrzeba czasu, aby każda z jego wielkich potencjalnych zdolności w pełni się ukształtowała i mogła być wykorzystana" („Deklaracja o przerywaniu ciąży”, 1974).

W dalszym ciągu encyklika stwierdza: „Chociaż obecność rozumnej duszy nie może być stwierdzona w żaden sposób doświadczalnie, to jednak sama wiedza naukowa o embrionie ludzkim dostarcza cennej wskazówki dla rozumowego rozpoznania obecności osobowej od pierwszego momentu pojawienia się życia ludzkiego” („Donum vitae”). Dlatego też niezależnie od dyskusji, jakie prowadzili naukowcy, „Kościół zawsze nauczał i nadal naucza, że owoc ludzkiej prokreacji od pierwszego momentu swego istnienia ma prawo do bezwarunkowego szacunku, jaki moralnie należy się ludzkiej istocie w jej integralności oraz jedności cielesnej i duchowej: ” („Donum vitae”).

więcej w wydaniu papierowym