W czasach, gdy embrion ludzki został zredukowany do towaru, warto zadumać się nad Bożym planem i naszą odpowiedzią na jego los.

Mały katechumen
Żyjący w latach 1702-1763, teolog, prawnik i kapłan, ks. Cangiamila z Palermo, napisał w swojej książce „Embriologia sacra”: „Pragnę pomóc biednym dzieciątkom, które jeszcze nie wyszły na świat z łona matczynego. Wiele z nich, albo przez zaniedbanie, albo przez zło swoich rodziców, ginie, nim się narodzi. Dlatego czułem się w obowiązku napisać to dzieło. Będąc przez lat dwanaście proboszczem w Palma, widziałem niejedno”.
Cangiamila swoje rozważania dotyczące miłości Boga do dzieci nienarodzonych rozpoczyna od przywołania nauczania Soboru Trydenckiego: „W Bożym nakazie polecono wszystkim, którym powierzona została troska o dusze, aby znali swe owce, składali za nie ofiary, przepowiadali im Słowo Boże i pasali je przez udzielanie im sakramentów oraz przykładem wszelkich dobrych uczynków, a także troszczyli się ojcowsko o ubogich i o wszystkich nieszczęśliwych ludzi” (Sobór Trydencki, Sesja 23).
Szczególne miejsce wśród ubogich i nieszczęśliwych zajmują dzieci nienarodzone, gdyż pozbawione są możliwości używania własnych zmysłów. Wobec powyższego, nie tylko same nie mogą dostąpić łaski Bożej, ale także nie mogą prosić o pomoc. Dlatego potrzeby duchowe dzieci nienarodzonych są ekstremalne i szczególne. Mówiąc w ten sposób o sytuacji embrionów ludzkich, Cangiamila przyznaje im status człowieka, gdyż tylko człowiek zdolny jest przyjąć łaskę Bożą i odpowiedzieć na nią aktem wiary. Naturalnie, może pojawić się pytanie: Czy należy mówić o zdolności przyjęcia łaski Bożej ze strony zarodka ludzkiego?
 

więcej w wydaniu papierowym