W momencie poczęcia komórka jajowa i plemnik łączą się tworząc nowego człowieka. Od tej chwili kobieta staje się matką, wkrótce zaczyna odbierać sygnały świadczące o tym, co się stało. Od tej chwili – a nie od momentu zagnieżdżenia zarodka w błonie śluzowej macicy, jak twierdzą za producentami środków antykoncepcyjnych przedstawiciele niektórych organizacji zrzeszających lekarzy ginekologów – rozpoczyna się ciąża, proces fizjologiczny, którego celem jest zapewnienie dziecku optymalnych warunków życia najpierw w jajowodzie, potem w macicy.

Diagnostyka prenatalna w służbie dobra dziecka
Macierzyństwo jest coraz bezpieczniejsze. Rzadki jest zgon kobiety podczas porodu, również coraz rzadziej dochodzi do ciężkiego zachorowania czy zgonu dziecka.
Na szeroką skalę stosuje się badania prenatalne, to znaczy procedury, których celem jest zdobycie informacji o rozwoju dziecka przed urodzeniem i stanie jego zdrowia. Dziecko poczęte jest coraz częściej pacjentem. Zwykłe badanie położnicze, wysłuchanie czynności serca dziecka słuchawką położniczą, detektorem tętna płodu, badanie kardiotokograficzne są powszechnie stosowane z pożytkiem dla zdrowia dziecka, pozwalają w porę podjąć odpowiednie decyzje dla dobra dziecka. Badanie ultrasonograficzne pozwala ocenić w przybliżeniu stan dziecka i wykryć obecność wad wrodzonych. Testy wykonywane z krwi matki dostarczają informacji o podejrzeniu nieprawidłowości rozwojowych dziecka. Procedury inwazyjne służą do pobrania płynu owodniowego czy fragmentu trofoblastu, łożyska, skóry dziecka czy jego krwi. Ich wykonanie łączy się z niebezpieczeństwem poronienia.
Procedury diagnostyki prenatalnej, jeżeli są podejmowane w celu wykrycia nieprawidłowości i podjęcia decyzji służących dobru dziecka (takich jak: leczenie dziecka przed urodzeniem, farmakologiczne czy operacyjne; wcześniejsze urodzenie; przewiezienie matki do ośrodka referencyjnego, by dziecko po porodzie mogło otrzymać na miejscu odpowiednią opiekę), są słuszne i godziwe. W przypadku procedur inwazyjnych trzeba rozsądnie wyważyć relacje pomiędzy korzyścią i ryzykiem dla obojga: matki i dziecka.

Polowanie na chore dzieci
Najczęściej wyniki badań są prawidłowe. Czasem, otrzymujemy rozpoznanie choroby czy nieprawidłowości, jednak nie mamy możliwości terapii wewnątrzmacicznej. Proponuje się więc rodzicom zabicie dziecka w procedurze aborcji, motywując to w dodatku jego dobrem. Diagnostyka prenatalna funkcjonuje wówczas według reguły: znajdź i niszcz. Nasuwa się więc pytanie: czy aborcja jest procedurą leczniczą? Czy świadome zabicie dziecka leczy matkę i dziecko? A może zapobiega potencjalnemu uszczerbkowi na zdrowiu matki, na przykład psychicznemu? Kiedy czytamy obecnie obowiązującą ustawę „O ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży” nasuwa się cały szereg pytań:

• o prawo rodziców do decydowania o życiu dziecka, które jest odrębnym bytem, odrębną osobą
• o prawo lekarza do osądzenia dziecka i wydania wyroku śmierci z pominięciem sądu
• o prawo lekarza do wykonania tego wyroku w dodatku w ramach

ubezpieczenia społecznego, tak, jakby chodziło o leczenie choroby.
Pierwsze sito badania przesiewowego (skriningu) to diagnostyka preimplantacyjna, wykonywana przed przeniesieniem zarodka poczętego metodą in vitro do macicy matki. Dzieci nie odpowiadające przyjętym kryteriom są mrożone na określony czas, co kończy się ich śmiercią. Drugi etap to badania ultrasonograficzne w pierwszym trymestrze ciąży, które pozwalają (same lub w połączeniu z badaniem krwi matki), podejrzewać niektóre nieprawidłowości genetyczne (zespół Downa). Trzeci etap to badania ultrasonograficzne, amniopunkcja lub biopsja trofoblastu w drugim trymestrze. To prawdziwe polowanie na chore, niewinne dzieci. Niewielu z nich uda się przemknąć przez te zasieki i uratować życie…

więcej w wydaniu papierowym