„Czy chcecie przyjąć i po katolicku wychować potomstwo, którym was Bóg obdarzy?” – to pytanie słyszą wszyscy narzeczeni pragnący zawrzeć związek małżeński w Kościele. Negatywna odpowiedź skutkuje niemożnością zawarcia związku.

Gotowość przyjęcia dzieci, które zostaną poczęte, wpisana jest w samą naturę związku małżeńskiego. Nie jest określona ani liczba dzieci, ani ich stan zdrowia, ani czas, kiedy mają się pojawić. Zakładana przez kobietę i mężczyznę rodzina jest więc przede wszystkim, jak ujmował to bł. Jan Paweł II, sanktuarium życia. Jest miejscem, w którym życie jako dar Boga może być właściwie przyjęte i chronione. Realizacja powołania do małżeństwa odbywa się więc m.in. poprzez otwarcie na życie, będące owocem wzajemnej miłości. 
 

Miłość jest darem 
 

Piszą o niej poeci, śpiewają piosenki, ale czy naprawdę wiedzą, czym ONA jest? Czy jest poruszeniem serca na widok kochanej osoby? Czy też związana jest z potrzebą przeżywania swojego życia w odniesieniu do drugiego człowieka? Czy miłość małżeńska jest uczuciem czy raczej decyzją woli? Czy wszystkim po trosze…? Podstawową cechą miłości małżeńskiej jest jej ukierunkowanie na dawanie drugiemu człowiekowi tego wszystkiego, czym małżonkowie są, obdarowywanie się i przyjmowanie siebie nawzajem jako osoby. Dążenie do stawania się dla siebie wzajemnie bezinteresownym darem, bezwarunkowo i na zawsze, nie stawiając żadnych ograniczeń. Tylko człowiek potrafi zrozumieć sens wzajemnego obdarowywania się, które stanowi istotę małżeństwa. Dzięki temu dwoje ludzi może podjąć się wspólnego budowania nierozerwalnej jedności. Jakby bowiem nie patrzeć na małżeństwo, zawsze to będzie wycieczka w nieznane, na którą dwoje ludzi wzajemnie się zaprosiło. Wzajemne obdarowywanie się w małżeństwie przygotowuje do darowania siebie w rodzicielstwie. 
 

Cud poczęcia
 

Jakim innym słowem można określić fakt połączenia się dwóch komórek i powstania nowego życia? Cud miłości, czułości Bożej i ludzkiej. Dowód ogromnego zaufania, jakie Stwórca pokłada w stworzeniu. Radość z poczęcia nowego człowieka towarzyszy rodzicom już od momentu rozeznania sytuacji o stanie błogosławionym. Trudno opisać szczęście rodziców: oto mają owoc miłości małżeńskiej, widzialny dowód Bożego błogosławieństwa. Wreszcie mają sposobność wypełnienia obietnicy, złożonej w momencie zawierania małżeństwa. Dzięki dziecku otrzymują też szansę własnego rozwoju w nowej roli. Nowe życie to nowa nadzieja, to przyszłość rodziny, to przede wszystkim dar. Wpisana w naturę małżeństwa możliwość rodzicielstwa jest jego dopełnieniem, ukoronowaniem wzajemnej miłości. W dziecku spełnia się wzajemne przyjęcie i obdarowanie kobiety i mężczyzny, jest ono najwyższym wyrazem komunii małżeńskiej, wpisanym w jej naturę. 
 

Od początku rodzice
 

Zwykle wiadomości o pojawieniu się nowego życia towarzyszy ogromna radość całej rodziny. Z nowego członka rodziny cieszą się rodzice, dziadkowie, rodzeństwo. Dla wszystkich rozpoczyna się okres oczekiwania na narodziny. Na nowo zostają rozpisane role. Na tym etapie wydaje się istotnym, aby szczególnie wyraźnie wybrzmiała wiadomość o pojawieniu się nowego człowieka. W tym kontekście należy zwłaszcza docenić małżonków, którzy właśnie stali się rodzicami. To nie są „przyszli rodzice”, ale RODZICE – po prostu. Warto uwzględnić ten fakt w mowie potocznej, kiedy często pojawiają się podobne określenia. Małżonkowie oczekujący narodzin dziecka są w pełnym tego słowa znaczeniu RODZICAMI. Od innych rodziców odróżnia ich tylko to, że są rodzicami dziecka bardzo małego, ale już rozwijającego się. Podobnie ma się sprawa z rodzeństwem i dziadkami dziecka poczętego. Poprzez używanie nieadekwatnych określeń kwestionuje się nie tylko rodzicielstwo, ale i człowieczeństwo dziecka poczętego.

więcej w wydaniu papierowym