dokument: Rodzina, małżeństwo i „wolne związki”

Papieska Rada ds. Rodziny w 2000 r. przedstawiła chrześcijańską naukę o małżeń­stwie i rodzinie oraz ukazała niewłaściwość funkcjonowania i sankcjonowa­nia „wolnych związków”. W czasie, kiedy Rada pracowała nad tym zagadnieniem (były to szczególnie lata 1999–2000), 16 marca 2000 r. Parlament Europejski uchwalił rezolucję, postulującą prawne zrównanie „wolnych związków”, w tym także homoseksualnych, z ro­dziną. W odpowiedzi 17 marca tegoż roku Rada wydała deklarację, w której odnosząc się do rezolucji, przypomniała, że tylko oparte na miłości małżeństwo kobiety i mężczyzny może być pod­stawą rodziny i tym samym podstawą rozwoju społeczeństwa, oraz 4 miesiące później (26 lipca 2000 r.) ogłosiła dokument Rodzina, małżeństwo i „wolne związki”.

W punkcie 8 dokumentu Rada odniosła się do ideologii gender, która leży u podstaw „domagania się podobnego statusu dla małżeństwa i dla „wolnych związków” (w tym także homoseksualnych)”. Należy podkreślić, że stosowanie określenia „ideologia” gender jest w tym kontekście słuszne, ponieważ teoria (nawet naukowa), którą zaczyna się traktować jako narzędzie do uzasadnienia określonych przekonań, nabiera cech ideologii.

Rada zauważyła, że pewne prądy filozoficzne (marksizm, konstrukcjonizm Foucault’a, który zakłada, że seksualność jest warunkowana społecznie i zależy od historycznych i materialnych uwarunkowań społeczeństwa), pewne nurty psychologii, wspierające rewolucję seksualną (np. psychoanaliza Wilhelma Reicha) oraz radykalny liberalizm i skrajny feminizm do­prowadziły do sytuacji, w której utrzymuje się, że „bycie mężczyzną lub kobietą nie jest określone przez płeć, lecz przez kulturę”. Stwierdza się dalej, że „tożsamość płciowa rodzaju (gender) jest wynikiem relacji między społeczeństwem a jednostką i jest niezależna od osobistej tożsa­mości płciowej. Inaczej mówiąc – w społeczeństwie płeć (gender) męska i żeńska jest re­zultatem działania wyłącznie czynników społecznych, bez żadnego związku z płciowym (wynikającym z płci biologicznej – przyp. red.) wymiarem osoby. W ten sposób usprawie­dliwiona jest każda postawa płciowa, także homoseksualna, a społeczeństwo powinno się zmienić, tak, żeby włączyć do życia społecznego inne płci, oprócz męskiej i żeńskiej” (8).

Takie podejście kwestionuje funkcjonujące w społeczeństwie – a oparte na odwiecznych doświadczeniach ludzkości – przekonanie o zgodności płci biologicznej i kulturowej, o zgodności poczucia płci („jestem kobietą”, „jestem mężczyzną”) z oczekiwaniami stawianymi osobie przez społeczeństwo jako kobiecie lub jako mężczyźnie. Interpretacja ta daje wówczas podstawy „domagania się analogicznego statusu dla małżeństwa i dla wolnych związków (w tym także homoseksualnych)”, jest jednak nie do przyjęcia w antropologii chrześcijańskiej.

więcej w wydaniu papierowym