O prawnej ochronie życia dziecka poczętego i jego matki w warunkach Polski trzeba mówić w kontekście ustawy z 7 stycznia 1993 r. „O planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży". Ustawa ta zakazuje aborcji z 3 wyjątkami:

• gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej
• gdy istnieje duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu
• gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego.

Dzisiaj uważamy, że ta ustawa jest niezadowalająca, zwłaszcza z powodu 2 ostatnich wyjątków. Trzeba jednak pamiętać, że alternatywą był projekt przewidujący dopuszczalność przerywania życia dziecka praktycznie bez ograniczeń (tzw. aborcja na życzenie). Wielu przyzwoitych posłów stanęło wówczas przed dramatycznym wyborem: poprzeć tę ułomną ustawę, czy doprowadzić do przegłosowania drugiego projektu. Arytmetyka sejmowa nie dopuszczała bowiem innej możliwości. Jest to ogromny dylemat moralny, którego rozwiązanie ułatwia społeczna nauka Kościoła: jeżeli niemożliwe jest osiągnięcie w pełni moralnego rozwiązania, to usprawiedliwione jest dążenie do minimalizowania strat. Warto o tym pamiętać także dzisiaj, podejmując szlachetne próby usunięcia niemoralnych rozwiązań obecnej ustawy. Potrzebny jest rzeczowy i spokojny dialog, pozbawiony jakichkolwiek niesprawiedliwych zarzutów.

Sprzeciw ze względu na prawo naturalne
Przede wszystkim należy starać się uświadomić prawodawcy (w Sejmie znajduje się wielu ludzi dobrej woli), że wszelkie próby znalezienia wyjątków od 5-go przykazania prowadzą do beznadziejnego i nierozwiązywalnego dylematu. Dylemat ten wynika nie tylko z przesłanek etycznych. Można go wykazać także
na gruncie prawnym.
W ratyfikowanych przez wszystkie demokratyczne państwa paktach praw człowieka, na pierwszym miejscu jest prawo do życia, gdyż warunkuje ono wszystkie pozostałe prawa i wolności. Jest to prawo naturalne, gdyż – jak określa to m.in. Powszechna Deklaracja Praw Człowieka – wynika z przyrodzonej godności człowieka, niezależnie od dobrej, czy złej woli prawodawcy państwowego. Prawodawca państwowy nie ma więc kompetencji do ingerowania w prawa, które od niego nie zależą, tym bardziej, że – jak wspomniano wyżej – prawa te zostały ratyfikowane.

więcej w wydaniu papierowym