Obowiązująca ustawa „O planowaniu rodziny…” z 7 stycznia 1993 roku, w art. 9 mówi, że „Rada Ministrów przedkłada Sejmowi corocznie sprawozdanie z wykonywania ustawy oraz o skutkach jej stosowania”. Ten pozornie techniczny zapis okazał się istotny z punktu widzenia obrony życia, a rządowe raporty z wykonania ustawy stały się ważnym materiałem na potwierdzenie tezy, że prawo chroniące życie dobrze służy nie tylko dziecku poczętemu, ale także jego matce i całemu społeczeństwu.

Mity i fakty
Dzięki oficjalnym statystykom i danym na temat różnych aspektów ochrony życia, a zawartych w raportach z wykonania ustawy, w sposób jednoznaczny udało się zweryfikować i obalić szereg stwierdzeń głoszonych przez przeciwników ustawy chroniącej życie w trakcie i zaraz po jej uchwaleniu. Poniżej przytaczam najważniejsze z nich wraz z krótkim opisem rzeczywistej sytuacji:

1. „Szpitale będą pełne kobiet okaleczonych w wyniku nielegalnych aborcji” – żaden z rządowych raportów nie odnotowuje takiego zjawiska.
2. „Wiele kobiet utraci życie w wyniku nielegalnych aborcji” w czasie niemal 20 lat funkcjonowania ustawy odnotowano jeden (!) taki przypadek.
3. „Dramatycznie wzrośnie liczba przypadków dzieciobójstwa i porzucanych (ze skutkiem śmiertelnym) noworodków” liczba dzieciobójstw systematycznie spada, a liczba zgonów porzuconych noworodków utrzymuje się na poziomie 0 – 2 rocznie.
4. „Kobiety będą masowo pozostawiać noworodki w szpitalach po urodzeniu” – liczba takich przypadków oscyluje wokół tysiąca rocznie i nie jest wielkim problemem społecznym.
5. „Wiezienia będą pełne kobiet skazanych za dokonanie aborcji” – za dokonanie aborcji ustawa karze personel medyczny, a nie kobietę, która dopuściła się aborcji.
6. „Nie będzie środków materialnych na wsparcie dużej liczby kobiet w ciąży, potrzebujących pomocy” – w całym kraju działa sieć poradni i punktów, gdzie może udać się ciężarna matka w potrzebie, utrzymuje się też stała nadwyżka miejsc w domach matki i dziecka.

Wszystkie powyżej przytoczone fakty potwierdzają, że wprowadzenie ustawy chroniącej życie nie spowodowało żadnych negatywnych następstw, a „czarne scenariusze”, tak chętnie nagłaśniane przez media, okazały się całkowicie fałszywe.

Dobre owoce
Materiały pochodzace z rządowych raportów okazują się niezastąpione, jeśli chodzi o ukazanie faktów, że ustawa dobrze służy całemu społeczeństwu. Odpowiedzmy na najczęściej stawiane pytania:
Czy liczba aborcji zmniejszyła się w Polsce od uchwalenia ustawy chroniącej życie?
Tak, zmniejszyła się i to w sposób radykalny. Tabela 1 przedstawia liczbę legalnie wykonanych aborcji na przestrzeni ostatniego dwudziestolecia. Jak widać, w roku 1993, a więc w pierwszym roku obowiązywania ustawy, liczba legalnie dokonywanych aborcji gwałtownie spadła, i oprócz roku 1997, kiedy na krótki czas obowiązywanie ustawy zostało zawieszone, liczba ta wynosi kilkaset rocznie. Dla porównania, w krajach Europy (oprócz Irlandii i Malty) liczba ta wynosi od kilkunastu do kilkuset tysięcy rocznie. Warto też zwrócić uwagę na liczbę poronień samoistnych, która też spada, co przeczy tezie, jakoby w liczbie tej były ukryte nielegalne aborcje, „podciągane” potem pod poronienia samoistne. Analiza liczby aborcji dokonanych z konkretnych powodów, dopuszczonych w ustawie, pozwala stwierdzić, że:

• aborcji dokonanych w związku z podejrzeniem gwałtu jest bardzo niewiele, w ostatnich latach są to wręcz jednostkowe przypadki. Warto o tym pamiętać, gdy jako sztandarowy argument za koniecznością dopuszczalności aborcji podnoszona jest rzekoma duża liczba takich przypadków
• zmniejsza się liczba aborcji dokonywanych ze względu na zagrożenie życia zdrowia matki – jest to zrozumiałe wobec postępu nauk medycznych; wiele autorytetów medycznych z długoletnią praktyką podkreśla, że sytuacje skrajne, w których należy podjąć decyzję czy ratować życie matki czy dziecka, w praktyce nie występują, a przedstawianie ich jako częstych jest kolejnym nadużyciem
• rośnie liczba aborcji dokonywanych z tzw. względów eugenicznych, tj. wtedy, gdy „badania prenatalne wskazują na ciężkie i nieodwracalne uszkodzenie płodu”. Pozbawianie prawa do życia dziecka chorego jest szczególnie odrażające, a wzrost liczby zabójstw takich dzieci niepokoi i przynagla do podejmowania działań w ich obronie.
   

więcej w wydaniu papierowym