Trudno zresztą nie zauważyć, że żyjemy w schizofrenicznej atmosferze. Oto dobitny przykład. Z jednej strony państwo przeznacza spore kwoty na pomoc ludziom niepełnosprawnym, by mogli się odnaleźć w codzienności. Z drugiej strony to samo państwo sankcjonuje prawo, by dzieci poczęte, u których wykryto różne formy niepełnosprawności, mogły być skazane na śmierć. Prof. Chazan zauważa: „Panuje moda na diagnostykę prenatalną. Dziecko musi udowodnić, że jest zdrowe, aby się urodzić. Możemy mówić o eutanazji prenatalnej, której motywem jest prawo do posiadania zdrowego dziecka. Pewnie przesadzam doszukując się analogii w motywacji do eutanazji u ludzi starszych, którą może być prawo do posiadania zdrowego... dziadka”.

Z kolei Bogna Białecka w znakomicie udokumentowanym tekście demaskuje zakłamanie aborcjuszy, którzy twierdzą, że przerwanie ciąży nie niesie dla kobiety większego ryzyka psychologicznego. W rzeczywistości wiele niezależnych badań przeprowadzonych w różnych miejscach na świecie potwierdza istnienie tzw. syndromu poaborcyjnego. Przejawia się on w depresjach, stanach lękowych, uzależnieniu od substancji psychoaktywnych czy zachowaniach samobójczych, których źródłem jest zabicie dziecka poczętego. W tym kontekście szczególnie interesujące — a zarazem rzadkie — jest świadectwo mężczyzny, który opisał w „Głosie dla Życia” długoletnie cierpienia duchowe spowodowane „pomocą” okazaną kobiecie przy zabiciu... własnego dziecka.

Jacek Pulikowski, jeden z najbardziej znanych oraz cenionych polskich autorów, piszących na temat małżeństwa i rodziny, zwrócił uwagę na jeszcze inny aspekt szacunku dla życia: „Jeżeli małżonkom towarzyszy postawa bezwarunkowego szacunku dla życia, wyrażająca się akceptacją każdego (nawet nieplanowanego) poczętego dziecka, to małżeństwo ma wielką szansę na przetrwanie i stale rosnącą więź....”. Pulikowski wie o tym z doświadczenia - od ponad dwudziestu lat pomaga parom znajdującym się w kryzysie.

Warto zapoznać się w najnowszym numerze „Głosu...” z poglądami Austina Rouse, prezydenta Katolickiego Instytutu Rodziny i Praw Człowieka (C-FAM) w USA. Jego organizacja dba o to, by na forum międzynarodowym — zwłaszcza ONZ — nie wygrywali przeciwnicy życia i rodziny, w tym radykalne feministki. Rouse z dumą mówi o swoim katolicyzmie. Porównuje go do chorągwi, którą trzeba trzymać wysoko: „Podczas bitwy, kiedy unosi się chorągiew, ludzie gromadzą się wokół niej, a kiedy chorągiew jest opuszczona, wpływa to demoralizująco na oddziały. Wierzymy, że wznosząc ją -zwyciężymy”.

Poza tym w „Głosie dla Życia” m.in. informacje o wielkim zwycięstwie działaczy pro-life z Południowej Dakoty, gdzie przyjęto prawo całkowicie zakazujące zabijania dzieci poczętych oraz o projekcie amerykańskiego milionera - Toma Monaghana, który buduje na Florydzie miasto bez pornografii i środków antykoncepcyjnych, jak również o iście diabelskim postulacie, który pojawił się ostatnio w Afryce, by aborcję uznać za „prawo człowieka”.

Głos dla Życia" dostępny w prenumeracie ( roczna - 30 zł, półroczna - 15 zł). Zamówienia można składać drogą pocztową lub elektroniczną: Fundacja "Głos dla Życia", ul. Forteczna 3, 61 - 362 Poznań, tel. (61) 653 03 91, fax (61) 653 03 94, e-mail: glos@prolife.com.pl www.prolife.com.pl. Wpłat można dokonywać na blankietach pocztowych lub bezpośrednio na konto: nr 22 1090 1359 0000 0000 3501 8621.